Przypadek (gramatyka) - Historia wersji

Angelfrost: przypisy, kat., typ.

2020-08-08T12:09:24Z

przypisy, kat., typ.

← poprzednia wersja		Wersja z 12:09, 8 sie 2020
Linia 1:		Linia 1:
	{{Rzetelny artykuł}}		{{Rzetelny artykuł}}
	'''Przypadek''' - kategoria gramatyczna, przez którą odmieniają się imiona (rzeczowniki, przymiotniki, liczebniki, zaimki, imiesłowy).		'''Przypadek''' – kategoria gramatyczna, przez którą odmieniają się imiona (rzeczowniki, przymiotniki, liczebniki, zaimki, imiesłowy).

	== Języki indoeuropejskie ==		== Języki indoeuropejskie ==
	W języku praindoeuropejskim istniało 8 przypadków<ref>Jan Wikarjak, ''Gramatyka opisowa języka łacińskiego''</ref> Większość języków indoeuropejskich ma ich mniej, gdyż niektóre przypadki przejęły funkcje innych. Zjawisko to nazywane jest synkretyzmem przypadków.		W języku praindoeuropejskim istniało 8 przypadków<ref>Jan Wikarjak, ''Gramatyka opisowa języka łacińskiego''</ref>. Większość języków indoeuropejskich ma ich mniej, gdyż niektóre przypadki przejęły funkcje innych. Zjawisko to nazywane jest synkretyzmem przypadków.

	{\| class="wikitable" border="1"		{\| class="wikitable" border="1"
	\|-
	! Nazwa polska		! Nazwa polska
	! Nazwa łacińska		! Nazwa łacińska
Linia 50:		Linia 49:
	\| Vocativus		\| Vocativus
	\| Apel		\| Apel
	\| -		\| –
	\|}		\|}

Linia 56:		Linia 55:
	Sanskryt zachował wszystkie 8 przypadków.		Sanskryt zachował wszystkie 8 przypadków.

	Gramatycy indyjscy jednak nie traktowali wołacza jako przypadka i wymieniali 7 przypadków w następującej kolejoności: nominativus, accusativus, instrumentalis, dativus, ablativus, genetivus, locativus. Przypadki w sanskrycie nazywane są kolejnymi liczebnikami porządkowymi.<ref>Andrzej Gawroński, ''Podręcznik sanskrytu''</ref>		Gramatycy indyjscy jednak nie traktowali wołacza jako przypadka i wymieniali 7 przypadków w następującej kolejoności: nominativus, accusativus, instrumentalis, dativus, ablativus, genetivus, locativus. Przypadki w sanskrycie nazywane są kolejnymi liczebnikami porządkowymi<ref>Andrzej Gawroński, ''Podręcznik sanskrytu''</ref>.

	=== Język polski ===		=== Język polski ===
	Język polski ma 7 przypadków. Nastąpił zanik ablatywu, którego funkcję przejął dopełniacz (genetivus separativus - dopełniacz rozdzielenia).		Język polski ma 7 przypadków. Nastąpił zanik ablatywu, którego funkcję przejął dopełniacz (genetivus separativus – dopełniacz rozdzielenia).

	Na przykład w zdaniu ~~,,Wilk~~ przyszedł z ~~lasu"~~ słowo ~~,,lasu"~~ jest użyte w dopełniaczu, który oznacza oddzielenie (wilk wychodząc ~~,,oddzielił się"~~ od lasu). W ~~np.~~ łacinie byłby tu użyty ablatyw (~~,,Lupus~~ ex silva ~~venit"~~; silva - ablatyw).		Na przykład w zdaniu „Wilk przyszedł z lasu” słowo „lasu” jest użyte w dopełniaczu, który oznacza oddzielenie (wilk wychodząc „oddzielił się” od lasu). W łacinie byłby tu użyty ablatyw („Lupus ex silva venit”; silva – ablatyw).

	Ciekawą cechą języka polskiego jest użycie narzędnika w funkcji orzecznika. Podczas gdy w większości języków indoeuropejskich takie czasowniki jak ,~~,być", ,,stać się"~~ łączą się z mianownikiem, w języku polskim te czasowniki łączą się z narzędnikiem.		Ciekawą cechą języka polskiego jest użycie narzędnika w funkcji orzecznika. Podczas gdy w większości języków indoeuropejskich takie czasowniki jak „być”, „stać się” łączą się z mianownikiem, w języku polskim te czasowniki łączą się z narzędnikiem.

	=== Język angielski ===		=== Język angielski ===
Linia 69:		Linia 68:

	{\| class="wikitable" border="1"		{\| class="wikitable" border="1"
	\|-
	\| Celownik		\| Celownik
	\| for me		\| for me
Linia 86:		Linia 84:
	\|-		\|-
	\| Wołacz		\| Wołacz
	\| o me! <ref>Na przykład w wierszu https://www.poetryfoundation.org/poems/51568/o-me-o-life</ref>		\| o me!<ref group="!">Na przykład w wierszu [https://www.poetryfoundation.org/poems/51568/o-me-o-life ''O Me! O Life!]</ref>
	\|}		\|}

Linia 93:		Linia 91:

	{\| class="wikitable" border="1"		{\| class="wikitable" border="1"
	\|-
	! Nazwa niemiecka		! Nazwa niemiecka
	! Nazwa polska		! Nazwa polska
Linia 100:		Linia 97:
	\| Ablativ		\| Ablativ
	\| Ablatyw		\| Ablatyw
	\| Celownik, (biernik ?<ref>Niemiecka Wikipedia podaje, że pewne funkcje ablatywu przejął biernik ( ~~https~~://de.wikipedia.org~~/wiki/Ablativ~~ ), co budzi pewne moje wątpliwości. Wydaje mi się, że zdecydowaną większość funkcji ablatywu (jeśli nie wszystkie) przejął celownik. Mogło być tak, że autorzy niemieckiej Wikipedii bazowali głównie na swojej znajomości łaciny, w której ablatyw przejął funkcję miejscownika. Zauważywszy, że niekiedy tam, gdzie w łacinie stoi ablatyw (w funkcji miejscownika), w niemieckim stoi biernik, mogli uznać, że biernik przejął funkcje ablatywu, jednak w rzeczywistości nie są to pierwotne funkcje ablatywu (a funkcje narzędnika - który to w łacinie jest zastąpiony, poza wyjątkami, przez ablatyw). Niemiecka Wikipedia jako jedyne zastosowanie biernika w funkcji ablatywu podaje określanie miejsca za pomocą takich przyimków jak ,,~~in", ,,an", ,,auf"~~, co jest raczej funkcją miejscownika. Niestety nie mam dostępu do lepszych źródeł na ten temat. </ref>)		\| Celownik, ({{Weryfikacja\|biernik?<ref group="!">{{Weryfikacja\|Niemiecka Wikipedia podaje, że pewne funkcje ablatywu przejął biernik ([[wikipedia:de:Ablativ\|Ablativ w de.wikipedia.org]]), co budzi pewne moje wątpliwości. Wydaje mi się, że zdecydowaną większość funkcji ablatywu (jeśli nie wszystkie) przejął celownik. Mogło być tak, że autorzy niemieckiej Wikipedii bazowali głównie na swojej znajomości łaciny, w której ablatyw przejął funkcję miejscownika. Zauważywszy, że niekiedy tam, gdzie w łacinie stoi ablatyw (w funkcji miejscownika), w niemieckim stoi biernik, mogli uznać, że biernik przejął funkcje ablatywu, jednak w rzeczywistości nie są to pierwotne funkcje ablatywu (a funkcje narzędnika – który to w łacinie jest zastąpiony, poza wyjątkami, przez ablatyw). Niemiecka Wikipedia jako jedyne zastosowanie biernika w funkcji ablatywu podaje określanie miejsca za pomocą takich przyimków jak „in”, „an”, „auf”, co jest raczej funkcją miejscownika. Niestety nie mam dostępu do lepszych źródeł na ten temat}}.</ref>}})
	\|-		\|-
	\| Instrumental		\| Instrumental
Linia 112:		Linia 109:
	\| Lokativ		\| Lokativ
	\| Miejscownik		\| Miejscownik
	\| Celownik, (dopełniacz<ref>W pewnych skostniałych formach jak np. hierorts </ref>)		\| Celownik, (dopełniacz<ref group="!">W pewnych skostniałych formach jak np. hierorts</ref>)
	\|}		\|}

	Warto zauważyć, że niemiecka nazwa dopełniacza - Genitiv - różni się od łacińskiej nazwy (genetivus) nie tylko końcówką i wielką literą. Tam, gdzie nazwa łacińska ma ~~,,e"~~, nazwa niemiecka ma ~~,,i~~".		Warto zauważyć, że niemiecka nazwa dopełniacza – Genitiv – różni się od łacińskiej nazwy (genetivus) nie tylko końcówką i wielką literą. Tam, gdzie nazwa łacińska ma „e”, nazwa niemiecka ma „i”.

			== Uwagi ==
			<references group="!"/>

	== Przypisy ==		== Przypisy ==
			<references/>

			[[Kategoria:Lingwistyka]]

Mruczek o 10:35, 8 sie 2020

2020-08-08T10:35:27Z

← poprzednia wersja		Wersja z 10:35, 8 sie 2020
Linia 1:		Linia 1:
	{{Rzetelny artykuł}}		{{Rzetelny artykuł}}

	'''Przypadek''' - kategoria gramatyczna, przez którą odmieniają się imiona (rzeczowniki, przymiotniki, liczebniki, zaimki, imiesłowy).		'''Przypadek''' - kategoria gramatyczna, przez którą odmieniają się imiona (rzeczowniki, przymiotniki, liczebniki, zaimki, imiesłowy).

Mruczek: 15 wersji: Import z XaxeWiki

2020-08-08T10:27:59Z

15 wersji: Import z XaxeWiki

← poprzednia wersja	Wersja z 10:27, 8 sie 2020
(Brak różnic)

xw>XaxeLoled: Tech., lit.

2017-11-16T14:53:25Z

Tech., lit.

← poprzednia wersja		Wersja z 14:53, 16 lis 2017
Linia 66:		Linia 66:
	Ciekawą cechą języka polskiego jest użycie narzędnika w funkcji orzecznika. Podczas gdy w większości języków indoeuropejskich takie czasowniki jak ,,być", ,,stać się" łączą się z mianownikiem, w języku polskim te czasowniki łączą się z narzędnikiem.		Ciekawą cechą języka polskiego jest użycie narzędnika w funkcji orzecznika. Podczas gdy w większości języków indoeuropejskich takie czasowniki jak ,,być", ,,stać się" łączą się z mianownikiem, w języku polskim te czasowniki łączą się z narzędnikiem.

	===Język angielski===		=== Język angielski ===
			Angielski jest językiem bardziej analitycznym niż fleksyjnym, fleksja w nim w dużym stopniu zanikła. Jednak odmiana zaimków osobowych pokazuje, że w języku angielskim są 3 przypadki: nominative case (I), oblique case (me), genetive case (mine). Nominative case to mianownik, genetive case to dopełniacz. Oblique case pełni funkcje pozostałych przypadków, co pokazuje tabela niżej.
	Angielski jest językiem bardziej analitycznym niż fleksyjnym, fleksja w nim w dużym stopniu zanikła. Jednak odmiana zaimków osobowych pokazuje, że w języku ~~anigelskim~~ są 3 przypadki: nominative case (I), oblique case (me), genetive case (mine). Nominative case to mianownik, genetive case to dopełniacz. Oblique case pełni funkcje pozostałych przypadków, co pokazuje tabela niżej.

	{\| class="wikitable" border="1"		{\| class="wikitable" border="1"
Linia 91:		Linia 90:
	\|}		\|}

	===Język niemiecki===		=== Język niemiecki ===

	Język niemiecki ma 4 przypadki: mianownik (Nominativ), dopełniacz (Genitiv), celownik (Dativ), biernik (Akkusativ). Przejęły one funkcje pozostałych 4 praindoeuropejskich przypadków tak jak pokazuje tabela niżej.		Język niemiecki ma 4 przypadki: mianownik (Nominativ), dopełniacz (Genitiv), celownik (Dativ), biernik (Akkusativ). Przejęły one funkcje pozostałych 4 praindoeuropejskich przypadków tak jak pokazuje tabela niżej.

Linia 103:		Linia 101:
	\| Ablativ		\| Ablativ
	\| Ablatyw		\| Ablatyw
	\| Celownik, (biernik ?<ref>Niemiecka Wikipedia podaje, że pewne funkcje ablatywu przejął biernik ( https://de.wikipedia.org/wiki/Ablativ ), co budzi pewne moje wątpliwości. Wydaje mi się, że zdecydowaną większość funkcji ablatywu (jeśli nie wszystkie) przejął celownik. Mogło być tak, że autorzy niemieckiej Wikipedii bazowali głównie na swojej znajomości łaciny, w której ablatyw ~~przejał~~ funkcję miejscownika. Zauważywszy, że niekiedy tam, gdzie w łacinie stoi ablatyw (w funkcji miejscownika), w niemieckim stoi biernik, mogli uznać, że biernik przejął funkcje ablatywu, jednak w rzeczywistości nie są to pierwotne funkcje ablatywu (a funkcje narzędnika - który to w łacinie jest zastąpiony, poza wyjątkami, przez ablatyw). Niemiecka Wikipedia jako jedyne zastosowanie biernika w funkcji ablatywu podaje określanie miejsca za pomocą takich przyimków jak ,,in", ,,an", ,,auf", co jest raczej funkcją miejscownika. Niestety nie mam dostępu do lepszych źródeł na ten temat. </ref>)		\| Celownik, (biernik ?<ref>Niemiecka Wikipedia podaje, że pewne funkcje ablatywu przejął biernik ( https://de.wikipedia.org/wiki/Ablativ ), co budzi pewne moje wątpliwości. Wydaje mi się, że zdecydowaną większość funkcji ablatywu (jeśli nie wszystkie) przejął celownik. Mogło być tak, że autorzy niemieckiej Wikipedii bazowali głównie na swojej znajomości łaciny, w której ablatyw przejął funkcję miejscownika. Zauważywszy, że niekiedy tam, gdzie w łacinie stoi ablatyw (w funkcji miejscownika), w niemieckim stoi biernik, mogli uznać, że biernik przejął funkcje ablatywu, jednak w rzeczywistości nie są to pierwotne funkcje ablatywu (a funkcje narzędnika - który to w łacinie jest zastąpiony, poza wyjątkami, przez ablatyw). Niemiecka Wikipedia jako jedyne zastosowanie biernika w funkcji ablatywu podaje określanie miejsca za pomocą takich przyimków jak ,,in", ,,an", ,,auf", co jest raczej funkcją miejscownika. Niestety nie mam dostępu do lepszych źródeł na ten temat. </ref>)
	\|-		\|-
	\| Instrumental		\| Instrumental
Linia 120:		Linia 118:
	Warto zauważyć, że niemiecka nazwa dopełniacza - Genitiv - różni się od łacińskiej nazwy (genetivus) nie tylko końcówką i wielką literą. Tam, gdzie nazwa łacińska ma ,,e", nazwa niemiecka ma ,,i".		Warto zauważyć, że niemiecka nazwa dopełniacza - Genitiv - różni się od łacińskiej nazwy (genetivus) nie tylko końcówką i wielką literą. Tam, gdzie nazwa łacińska ma ,,e", nazwa niemiecka ma ,,i".

	==Przypisy==		== Przypisy ==

Gal o 22:45, 15 lis 2017

2017-11-15T22:45:09Z

← poprzednia wersja		Wersja z 22:45, 15 lis 2017
Linia 93:		Linia 93:
	===Język niemiecki===		===Język niemiecki===

	Język niemiecki ma 4 przypadki: mianownik (Nominativ), dopełniacz (Genitiv), celownik (Dativ), biernik (Akkusativ). Przejęły one funkcje pozostałych 4 ~~praindoeuropejkich~~ przypadków tak jak pokazuje tabela niżej.		Język niemiecki ma 4 przypadki: mianownik (Nominativ), dopełniacz (Genitiv), celownik (Dativ), biernik (Akkusativ). Przejęły one funkcje pozostałych 4 praindoeuropejskich przypadków tak jak pokazuje tabela niżej.

	{\| class="wikitable" border="1"		{\| class="wikitable" border="1"
Linia 118:		Linia 118:
	\|}		\|}

	Warto zauważyć, że niemiecka nazwa dopełniacza - ~~Genetiv~~ - różni się od łacińskiej nazwy (~~genitivus~~) nie tylko końcówką i wielką literą. Tam, gdzie nazwa łacińska ma ,,i", nazwa niemiecka ma ,,e".		Warto zauważyć, że niemiecka nazwa dopełniacza - Genitiv - różni się od łacińskiej nazwy (genetivus) nie tylko końcówką i wielką literą. Tam, gdzie nazwa łacińska ma ,,e", nazwa niemiecka ma ,,i".

	==Przypisy==		==Przypisy==

Gal o 21:29, 15 lis 2017

2017-11-15T21:29:46Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:29, 15 lis 2017
Linia 103:		Linia 103:
	\| Ablativ		\| Ablativ
	\| Ablatyw		\| Ablatyw
	\| Celownik, (biernik ? <ref>Niemiecka Wikipedia podaje, że pewne funkcje ablatywu przejął biernik ( https://de.wikipedia.org/wiki/Ablativ ), co budzi pewne moje wątpliwości. Wydaje mi się, że zdecydowaną większość funkcji ablatywu (jeśli nie wszystkie) przejął celownik. Mogło być tak, że autorzy niemieckiej Wikipedii bazowali głównie na swojej znajomości łaciny, w której ablatyw przejał funkcję miejscownika. Zauważywszy, że niekiedy tam, gdzie w łacinie stoi ablatyw (w funkcji miejscownika), w niemieckim stoi biernik, mogli uznać, że biernik przejął funkcje ablatywu, jednak w rzeczywistości nie są to pierwotne funkcje ablatywu (a funkcje narzędnika - który to w łacinie jest zastąpiony, poza wyjątkami, przez ablatyw). Niemiecka Wikipedia jako jedyne zastosowanie biernika w funkcji ablatywu podaje określanie miejsca za pomocą takich przyimków jak ,,in", ,,an", ,,auf", co jest raczej funkcją miejscownika. Niestety nie mam dostępu do lepszych źródeł na ten temat. </ref>)		\| Celownik, (biernik ?<ref>Niemiecka Wikipedia podaje, że pewne funkcje ablatywu przejął biernik ( https://de.wikipedia.org/wiki/Ablativ ), co budzi pewne moje wątpliwości. Wydaje mi się, że zdecydowaną większość funkcji ablatywu (jeśli nie wszystkie) przejął celownik. Mogło być tak, że autorzy niemieckiej Wikipedii bazowali głównie na swojej znajomości łaciny, w której ablatyw przejał funkcję miejscownika. Zauważywszy, że niekiedy tam, gdzie w łacinie stoi ablatyw (w funkcji miejscownika), w niemieckim stoi biernik, mogli uznać, że biernik przejął funkcje ablatywu, jednak w rzeczywistości nie są to pierwotne funkcje ablatywu (a funkcje narzędnika - który to w łacinie jest zastąpiony, poza wyjątkami, przez ablatyw). Niemiecka Wikipedia jako jedyne zastosowanie biernika w funkcji ablatywu podaje określanie miejsca za pomocą takich przyimków jak ,,in", ,,an", ,,auf", co jest raczej funkcją miejscownika. Niestety nie mam dostępu do lepszych źródeł na ten temat. </ref>)
	\|-		\|-
	\| Instrumental		\| Instrumental

Gal o 21:28, 15 lis 2017

2017-11-15T21:28:54Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:28, 15 lis 2017
Linia 103:		Linia 103:
	\| Ablativ		\| Ablativ
	\| Ablatyw		\| Ablatyw
	\| Celownik, (biernik ?) <ref>Niemiecka Wikipedia podaje, że pewne funkcje ablatywu przejął biernik ( https://de.wikipedia.org/wiki/Ablativ ), co budzi pewne moje wątpliwości. Wydaje mi się, że zdecydowaną większość funkcji ablatywu (jeśli nie wszystkie) przejął celownik. Mogło być tak, że autorzy niemieckiej Wikipedii bazowali głównie na swojej znajomości łaciny, w której ablatyw przejał funkcję miejscownika. Zauważywszy, że niekiedy tam, gdzie w łacinie stoi ablatyw (w funkcji miejscownika), w niemieckim stoi biernik, mogli uznać, że biernik przejął funkcje ablatywu, jednak w rzeczywistości nie są to pierwotne funkcje ablatywu (a funkcje narzędnika - który to w łacinie jest zastąpiony, poza wyjątkami, przez ablatyw). Niemiecka Wikipedia jako jedyne zastosowanie biernika w funkcji ablatywu podaje określanie miejsca za pomocą takich przyimków jak ,,in", ,,an", ,,auf", co jest raczej funkcją miejscownika. Niestety nie mam dostępu do lepszych źródeł na ten temat. </ref>		\| Celownik, (biernik ? <ref>Niemiecka Wikipedia podaje, że pewne funkcje ablatywu przejął biernik ( https://de.wikipedia.org/wiki/Ablativ ), co budzi pewne moje wątpliwości. Wydaje mi się, że zdecydowaną większość funkcji ablatywu (jeśli nie wszystkie) przejął celownik. Mogło być tak, że autorzy niemieckiej Wikipedii bazowali głównie na swojej znajomości łaciny, w której ablatyw przejał funkcję miejscownika. Zauważywszy, że niekiedy tam, gdzie w łacinie stoi ablatyw (w funkcji miejscownika), w niemieckim stoi biernik, mogli uznać, że biernik przejął funkcje ablatywu, jednak w rzeczywistości nie są to pierwotne funkcje ablatywu (a funkcje narzędnika - który to w łacinie jest zastąpiony, poza wyjątkami, przez ablatyw). Niemiecka Wikipedia jako jedyne zastosowanie biernika w funkcji ablatywu podaje określanie miejsca za pomocą takich przyimków jak ,,in", ,,an", ,,auf", co jest raczej funkcją miejscownika. Niestety nie mam dostępu do lepszych źródeł na ten temat. </ref>)
	\|-		\|-
	\| Instrumental		\| Instrumental
Linia 115:		Linia 115:
	\| Lokativ		\| Lokativ
	\| Miejscownik		\| Miejscownik
	\| Celownik, dopełniacz		\| Celownik, (dopełniacz<ref>W pewnych skostniałych formach jak np. hierorts </ref>)
	\|}		\|}

Gal o 21:24, 15 lis 2017

2017-11-15T21:24:58Z

@@ Linia 90: / Linia 90: @@
 | o me! <ref>Na przykład w wierszu https://www.poetryfoundation.org/poems/51568/o-me-o-life</ref>
 |}
 ==Przypisy==

Gal o 23:42, 14 lis 2017

2017-11-14T23:42:02Z

← poprzednia wersja		Wersja z 23:42, 14 lis 2017
Linia 63:		Linia 63:

	Na przykład w zdaniu ,,Wilk przyszedł z lasu" słowo ,,lasu" jest użyte w dopełniaczu, który oznacza oddzielenie (wilk wychodząc ,,oddzielił się" od lasu). W np. łacinie byłby tu użyty ablatyw (,,Lupus ex silva venit"; silva - ablatyw).		Na przykład w zdaniu ,,Wilk przyszedł z lasu" słowo ,,lasu" jest użyte w dopełniaczu, który oznacza oddzielenie (wilk wychodząc ,,oddzielił się" od lasu). W np. łacinie byłby tu użyty ablatyw (,,Lupus ex silva venit"; silva - ablatyw).

			Ciekawą cechą języka polskiego jest użycie narzędnika w funkcji orzecznika. Podczas gdy w większości języków indoeuropejskich takie czasowniki jak ,,być", ,,stać się" łączą się z mianownikiem, w języku polskim te czasowniki łączą się z narzędnikiem.

	===Język angielski===		===Język angielski===

Gal o 15:46, 11 lis 2017

2017-11-11T15:46:15Z

← poprzednia wersja		Wersja z 15:46, 11 lis 2017
Linia 57:		Linia 57:
	Sanskryt zachował wszystkie 8 przypadków.		Sanskryt zachował wszystkie 8 przypadków.

	Gramatycy indyjscy jednak nie traktowali wołacza jako przypadka i wymieniali 7 przypadków w następującej kolejoności: nominativus, accusativus, instrumentalis, dativus, ablativus, genetivus, locativus. Przypadki w sanskrycie nazywane są kolejnymi liczebnikami porządkowymi.		Gramatycy indyjscy jednak nie traktowali wołacza jako przypadka i wymieniali 7 przypadków w następującej kolejoności: nominativus, accusativus, instrumentalis, dativus, ablativus, genetivus, locativus. Przypadki w sanskrycie nazywane są kolejnymi liczebnikami porządkowymi.<ref>Andrzej Gawroński, ''Podręcznik sanskrytu''</ref>

	=== Język polski ===		=== Język polski ===